ยิงเขาแล้วไม่ต้องติดคุก????

คอลัมน์ กฎหมายคลายทุกข์ /ทนายแค้ง-พิมพ์พล แสงเมือง
ฎีกานี้ผมอ่านมาจากมาจากอัจฉริยะแห่งผู้ใช้กฎหมายในเฟสบุ๊ค ฎีกาเด่น ฎีกาดัง ผู้พิพากษารุ่นจิ๋ว แล้วก็มาใส่สีตีไข่ โดยทนายความของคนจนนายพิมพ์พล แสงเมือง

เมื่อโดนเขายิงมาก่อน เพื่อป้องกันอันตรายที่จะตามมาอีกเราก็ยิงโต้ตอบเขาไปในทันใด อย่างนี่อ้างเหตุป้องกันก็ไม่ติดคุก....เมื่อเรายิงสวนไปแล้วเขาก็วิ่งหนีเหตุอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับเราบรรดามีก็หมดไปแล้วแต่เราก็ไล่ตามไปยิงเขาอีก.....ฮาๆๆๆ.....แล้วเราจะอ้างเหตุอะไรเพื่อไม่ให้เราติดคุก....

ติดตามมาครับท่านผู้อ่าน ความผิดอาญาทำที่เมื่อกระทำแล้วกฎหมายบอกว่าไม่เป็นความผิดที่ผมจดจำมาจากเฟสบุ๊ค ฎีกาเด่น ฎีกาดัง ผู้พิพากษารุ่นจิ๋ว มี 2 ประการ คือ 1.การป้องกันตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68 และ 2.การยินยอมจากอีกฝ่าย (การยินยอมนี้ใช้ไม่ได้ทุกเรื่องนะครับเช่นยินยอมให้ฆ่านี่กฎหมายไม่ยกเว้น)

ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 68 บัญญัติว่า

.....(1)ผู้ใดจำต้องกระทำการใดเพื่อป้องกันสิทธิของตนหรือของผู้อื่นให้พ้นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และ
.....(2)เป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง
.....(3)ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ
.....(4)การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด
.....ดังนั้นเมื่อ ก.ยิง ข. และในทันทีทันใดนั้น ข.ก็ยิง ก.กลับไปเพื่อให้ ก.ได้รับบาดเจ็บไม่สามารถทำอันตราย ข.ได้อีกต่อไป ดังนี้ ข.ย่อมอ้างเหตุป้องกันให้ตนไม่ติดคุกได้
แต่เมื่อ ก.วิ่งหนีไปก็ถือว่าเหตุที่ ข. จะป้องกันสิทธิของตนหมดไปแล้ว  ข.กลับวิ่งไล่ตามไปยิง ก.อีก ข.จะมาอ้างป้องกันไม่ได้อีกแล้ว
แล้ว ข.จะอ้างกฎหมายข้อไหนต่อไปเพื่อไม่ให้การวิ่งไล่ตามไปยิง ก.อีกนั้น เพื่อให้ศาลรอการลงโทษหรือลงโทษน้อยที่สุดได้..... อ่านต่อไปก็จะถึงบางอ้อ.....คือคิดง่ายๆว่า การเอาปืนไปยิงผู้อื่นนั้นเขาย่อมโกรธสิ เมื่อเขามีอารมณ์โกรธเขาย่อมตอบโต้.....การตอบโต้นี่ถ้ามีเหตุผลกฎหมายก็บัญญัติให้ศาลจะลงโทษผู้กระทำผิดนั้นน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเพียงใดก็ได้
 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 72
.....(1)ผู้ใดบันดาลโทสะโดยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม
.....(2)จึงกระทำความผิดต่อผู้ข่มเหงในขณะนั้น
.....(3)ศาลจะลงโทษผู้นั้นน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นเพียงใดก็ได้
 คำพิพากษาฎีกาที่ 6370/2554
.....(1)ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อจำเลยที่ 1 ยิงปืนขึ้นฟ้า 1 นัดแล้ว อ. ได้ชักอาวุธปืนยิงจำเลยที่ 1 ก่อนจริง
.....(2)พฤติการณ์ของ อ. เช่นนี้ ย่อมทำให้จำเลยที่ 1 เห็นว่า อ. ได้ประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายแก่ตน
.....(3)ดังนั้น จำเลยที่ 1 ย่อมมีสิทธิป้องกัน
.....(4)การที่จำเลยที่ 1 ได้ใช้อาวุธปืนยิงไปที่ อ. 1 นัด ในทันทีทันใด แม้กระสุนจะลั่นหรือไม่ก็ตาม ย่อมถือว่าเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68
.....(5)แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่า เมื่อจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธยิง อ. แต่กระสุนปืนไม่ลั่น แล้ว อ. ได้วิ่งหลบหนีไป เช่นนี้ เหตุที่จำเลยที่ 1 จะป้องกันสิทธิของตนย่อมหมดไปแล้ว

.....(6) การที่จำเลยที่ 1 วิ่งไล่ตาม อ. ไป แล้วยิงต่อสู้กับ อ. อีกเช่นนี้ เป็นการกระทำต่อเนื่องจากการที่ อ. ใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 1 ก่อนอันถือว่าเป็นการข่มเหงจำเลยที่ 1 ด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม การกระทำของจำเลยที่ 1 ในครั้งหลังจึงเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 72....
สรุป การกระทำในครั้งหลังนี้เป็นการกระทำที่ต่อเนื่องจากการที่ อ. ใช้อาวุธปืนยิงจำเลยที่ 1 ก่อนอันถือว่าเป็นการข่มเหงจำเลยที่ 1 ด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม การกระทำของจำเลยที่ 1 ในครั้งหลังจึงเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะ
***เน้นคำว่า เป็นการกระทำที่ต่อเนื่อง

ที่มา. http://khaojing.blogspot.com/2015/07/blog-post_57.html